Odór skunksa

Ciekawe artykuły: prace magisterskie | usługi transportowe | zaginarki

Wszystkie gatunki z rodziny łasicowatych posiadają gruczoły odbytowe, których wydzielina najczęściej służy do zaznaczania terytorium. Gruczoły te są najlepiej rozwinięte u skunksów, które potrafią w stanie zagrożenia spryskiwać ich wydzieliną atakujących je napastników. Skunks zwyczajny produkuje tak dużo tej substancji obronnej, że może opryskać nią wroga nawet cztery lub pięć razy. Jednak już jedna taka porcja wystarczy, aby wywołać intensywny ból lub, jeśli dostanie się do oczu, chwilową utratę wzroku. Skunks potrafi strzelać tą śmierdzącą substancją na dwa, trzy metry. Sprowokowany skunks zwyczajny warczy, tupie nogami i unosi pionowo ogon. Jeżeli nie jest to wystarczające, zwija się, zwracając w kierunku napastnika głowę i ogon, a później z zadziwiającą celnością strzela w jego kierunku smrodliwą cieczą.

Godne uwagi: Przeprowadzki Warszawa | germany phone cards | zajęcia dla kobiet w ciąży